Collín, collín, collín.
Collín, collín, collín Leer más »
claveles e rosas
e pensamen e pensamen e pensamentos.
Pala-pala-pala-palabras amorosas
que leva o ven- que leva o ven- que leva o vento.
Flores collín flores collín
Flores no teu xardín.
Os mariñeiros
Cantiga:
O maniñeiro traballla
De noite coa luz da lúa
Da gusto velos chegare
Pola mañán cedo
Cheirando a frescura.
Os mariñeiros gústanme todos, ou case todos, polo que representan dos meus ancellos. Síntome perto deles e téñolles agarimo morriñento.
Como digo, gústanme todos, os de altura e os de baixura, pero hoxe vou falar dos que pescan con cana nas areas do peirao mais recunchadiñas.
Se vos fixades, moitos deles acostuman a permanecer en pe coa cana na man dereita e a esquerda metida no peto do pantalón. Non hai quen me quite da cabeza que a man do peto sostén a outra cana, esa máis grosa e quentiña.
A pesca é un deporte tranquilo, para reflexionar e disfrutar da contemplación, un deporte que asosega as ánimas e eses empalmes dos mariñeiros son síntoma de saúde física e psíquica. Agarran a verga mariñeira, o xurelo fresquiño, apretando coa man de fronte ao mar: casados co vento e coas ondas mainiñas de ría sosteñen a pulso esa ecolóxica erección.
Pero ademais de estar a apalpar na cana e a ollar o mar, gústalles encher o caldeiro de peixes. Algúns, os mais avarentos, cantos máis peixes collen mais envarillados se poñen.
Dobre cana. Linda Benglis
Carmiña, Carmela
Ven bailar Carmiña, Carmiña Carmela,
Con zapato baixo e media de seda
Con media de seda, con media calada
Ven bailar Carmiña miña namorada.
A Carmela é bonita toda ela, pero somentres con mirárllelas pernas arrímanse os cans ás paredes.
O seu mozo é fetichista, e ela dálle polo gusto.
Arturo Pizá
Ao namorado gústalle ollala bailar con eses zapatiños de tacón baixo, descotados polo empeine, con esa media de filigrana calada que lle sube polas coxas a Carmiña e acariña a pel da namorada co movemento do baile.
.
O que non sabemos é se a Carmela leva as ligas de seda, as cintas de raso, a braga de encaixe, ou qué raños levará debaixo da saia, pero o namorado sabe… ai! el sabe.
Fun polo vento e vin polo aire
Á taberna do meu compadre
fun polo vento e vin polo aire
lara lalara lalá
e como cousa de encantamento
fun polo aire e vin polo vento.
Ao compadre escapóuselle a leitogada toda… Aló se foi nun dicir amén.
-Non sei que me pasou, dígoche que é cousa de encantamento, eu fun, entrei e xa me vin polo aire, polo vento, di o home todo aturullado.
Os outros rin, rin a cachón e danse nas costas os uns aos outros coma se con eles non fora a cousa. E vai, vai con todos eles!
A alma ten pudores defendidos con reixas de ferro, vergoñas que gusta tapar con
Hilda or the triuph of big women
adobíos de chumbo. Cando o carallo dun home cae de calquera xeito e non volve erguer no momento, papa un medo que os cans ouvean na súa orella ventando á morte. O que sexa ben asisado busca por aquí, cachea por acolá e tenta de atopar o caminiño que leva ao picho de ferro da fonte crara.
Camiños haberlos hailos, mais moito machote non ten fe neles.
Maria da cona
Anda tixo!, anda carallo!
María da cona, Amparo do navo
O teu andar me fai namorar.
A María Amparo Dacona Donavo gústalle acender as fogueiras e despois non apagalas. “Calientapollas” dinlle.
Non é cousa de alporizarse porque é unha característica bastante común en rapazas feitas. É común pero bonito no é. Os homes cincelados con madeira de carballo aturan a estas churras e as veces divírtense cos xoguiños delas, pero os homiños de madeira de piñeiro, ou os de fento, unha vez acesos afuman a chou e non hai xeito de apagalos, derritíndose todos, facendo o parvo. O home do conto era todo él de fento e como os andares de María Amparo púñanlle a billa tesa, andaba entrecocido e aldraxaba contra dela coma porco na berra.
The Great Dance Macabre of the Quick (Prick). Van Maele, 1907
As cirolas
O can, o can
o raio do can
comeulle as cirolas
ao cura de Aldán.
Vouvos contar cómo me gustan as cirolas, tamén chamadas collós, bolas, pelotas, conselleiros, melindroques, cataplís, ovos, ñoquis ou testículos.
Gústanme grandes en xeral, cheiños en particular. Vistos por diante apretados, pero dende atrás (o home a catro patas), colgantes, pesados, de touro.
Mellor sin pelos, sobretodo se a miña intención é acollelos na boca, e mellor ainda morenos ou negros. Arrugados ou lisos tanto me ten.
Divírteme se son desiguais, e gústame moito que os meneen con xeito cando me foden estilo misionero e me azouten con eles no cú .
A foto é do blog sexoart
Manda carallo!
-Maruxiña, dame un bico
que che hei dar un pataco.
-Non quero bicos dos homes
que me cheiran a tabaco.
Que muller é a que nunca se sentiu acosada por un home cheirento? Non a hai. Un ofrece un saco de noces, outro dalle unha viña, aqueloutro unha subida de salario e o miserento do cantar ofrécelle un pataco, que manda santísima!… ou manda carallo!
A ver si se enteran: os bicos danse de gratis.
Rowlandson.The protector, 1808
Culto á longaniza
Arroz con chícharos,
patacas novas,
repolo de Betanzos
e máis cebolas.
Todo isto está moi saboroso, para comer ate a fartura, pero son migallas se o comparamos coa longaniza que pousou nos meus beizos con tanto agarimo aquel montañés de Fornelos.
Longaniza
A praia dos alemáns
Quen puidera ser merliño
E ter o pico encarnado
Para facer o meu niño
no teu cabelo dourado.
Feni. Women Bathing, 1835
O conto foi que o rapaz fora a praia dos alemáns , gustoulle e voltaba ano tras ano co seu libro nas mans e seus anceios nos miolos, sempre soíño, sempre asexando. Gustáballe o sol quentando o cu, gustáballe nadar en cirolas e pasear co pinganiño choutando entre as pernas, pero sobretodo gustaba de mirar ás mulleres nesa nudez real tan desemellante á nudez das revistas.
Leer más »
RSS
