Cantigas quentiñas
Ata casar
Cando me case xa teño un galo
xa miña nai non me ten que dalo.
Lara lalara lala
Cando me case xa teño un polo
xa miña nai non me ten que dar todo.
Ai que contentiña está a rapaza! Ai cando chegue o seu casamento! Ai cando chegue o polo repoludo! A moza é limpa de conducta e ten a vontade de non consentir o arrimo como lle aconsella a súa nai. Ela deveza un capitán de navío, e como na primeira mocidade todo semella fácil e facedeiro, pensa esperar a ser casada para ter un galo de séu ao que despelexar.
-Cando me case terei un galo!, di ela. Dos olliños sáenlle unhas pintiñas de inquedanza.
Foi duro, é duro para moitas mulleres a carallada esa de esperar a comer carne ata baixaren do altar. Tivo en Galicia tanta forza como noutros sitios? Penso que non: os muiños, o entroido, as festas, as viñas, o millo e a primaveira no agro tiñan mais empuxe que a ríxida moral.
Becat. Anal love, 1915
As cirolas
O can, o can
o raio do can
comeulle as cirolas
ao cura de Aldán.
Vouvos contar cómo me gustan as cirolas, tamén chamadas collós, bolas, pelotas, conselleiros, melindroques, cataplís, ovos, ñoquis ou testículos.
Gústanme grandes en xeral, cheiños en particular. Vistos por diante apretados, pero dende atrás (o home a catro patas), colgantes, pesados, de touro.
Mellor sin pelos, sobretodo se a miña intención é acollelos na boca, e mellor ainda morenos ou negros. Arrugados ou lisos tanto me ten.
Divírteme se son desiguais, e gústame moito que os meneen con xeito cando me foden estilo misionero e me azouten con eles no cú .
A foto é do blog sexoart
nin eu llo pedín, nin ela mo deu
Cantiga
E para que non digan
que tal o que cual
que fun ou non fun
que tal que sei eu…
nin eu llo pedín
nin ela mo deu.
Leer más »
Pelos na cona
Aquela muller mal raio a coma!
fixo unha saia cos pelos da cona.
As cantigas quentiñas
Encántame a sensualidade implícita ou explícita dos cantares populares galegos. Encántame a ironía leda no tema sexual.
Penso que todos eses alalás teñen moito que aprendernos para cando chega o devezado intre da cópula, moito que aprendernos e tamén moito para facernos escachar coa risa.
Emulando a Rosalía de Castro en “Cantares galegos” (obra que me engaiola) recopiei estrofas dalgúns cantares e fixen contiños ou explicacións máis ou menos fantasiosas de diferentes asuntos relacionados coa sensualidade.
Irei metendo estes contos en entradas do blog, pero quedan todas recopiladas na categoría “cantigas quentiñas”.
Botero. Pareja Bailando, 1987
Manda carallo!
-Maruxiña, dame un bico
que che hei dar un pataco.
-Non quero bicos dos homes
que me cheiran a tabaco.
Que muller é a que nunca se sentiu acosada por un home cheirento? Non a hai. Un ofrece un saco de noces, outro dalle unha viña, aqueloutro unha subida de salario e o miserento do cantar ofrécelle un pataco, que manda santísima!… ou manda carallo!
A ver si se enteran: os bicos danse de gratis.
Rowlandson.The protector, 1808
A cona da vella
Unha vella en tempos de guerra
fixo da cona un campo de area.
Lara larala la
Fixo ben! fixo ben!
Na cona da vella non manda ninguén.
Agora haiche moito llellé que anda as voltas coa teima de si os da terceira idade teñen a sexualidade esperta… teñen, teñen! E logo non ían ter?
A mulleriña do conto seica era unha boa veciña, de cona farturenta, que chegados tempos de guerra alentaba aos combatentes do mellor xeito que sabía: a coitada dela dáballes aos esfameados militares do seu bacallao, un tanto desalgado. Aos soldadiños debía de gustarlles porque a un home non che é nada sinxelo forzalo a comer se non quere, e estes papaban a eito. En ringleira esperaban… e cómo reverdecía ela!
Fixo ben, fixo moi ben!
www.imagenes animadas.net
Culto á longaniza
Arroz con chícharos,
patacas novas,
repolo de Betanzos
e máis cebolas.
Todo isto está moi saboroso, para comer ate a fartura, pero son migallas se o comparamos coa longaniza que pousou nos meus beizos con tanto agarimo aquel montañés de Fornelos.
Longaniza
Cunilingus
O mar tamén ten amores.
O mar tamén ten mulleres.
Está casado coa area,
dalle bicos cantos quere.
Este cantar enseña a lamber. Os homes e máis as mulleres namorados deben ser coma o mar coa area: babosos. Moito bico, moito arrumaco pegañento, moito beizo e lingua que sube paseniña, que baixa de vagar, unha lingua de vaca que lambre dunas e rocosas, cunchas e ourizos, que molla o corpiño enteiro de sabia salgada.
Unha esposa ben lambida, lambida coma o mar lambe a area, é unha muller feliz. Un home ben mamadiño da gloria miralo.
O matrimonio Picapiedra, en armonía
A praia dos alemáns
Quen puidera ser merliño
E ter o pico encarnado
Para facer o meu niño
no teu cabelo dourado.
Feni. Women Bathing, 1835
O conto foi que o rapaz fora a praia dos alemáns , gustoulle e voltaba ano tras ano co seu libro nas mans e seus anceios nos miolos, sempre soíño, sempre asexando. Gustáballe o sol quentando o cu, gustáballe nadar en cirolas e pasear co pinganiño choutando entre as pernas, pero sobretodo gustaba de mirar ás mulleres nesa nudez real tan desemellante á nudez das revistas.
Leer más »
RSS
