…

Hoy, como nueva atracción en Erotómana, tengo el gusto de presentarles a un nuevo colaborador. Es un tipo que se hace llamar Falabarato y … escuchad nomás:

…

Las cantigas quentiñas son una colección de apuntes que voy elaborando inspirados en cantares populares gallegos.

En Galicia tenemos una riquísima tradición cantareira y muchas de esas canciones tocan de lleno el tema sexual con una picardía – retranca- brillante.

A ver se gusta…

…………………………A viúva…………………………….

.

O tatexo petiscou no alleo e aínda anda a badalalo a boca chea como se fixera gran cousa. Di el que botou palabras amorosas que levou o vento… Cómo non había de levalas? Cómo non había de levar esas palabras galdrumeiras o vento si o home é un choupeteiro que babexa as súas cuitas amorosas no bar entre cunca e cunca? Eses falabaratos que collen a flor a base de melindradas son o demo.

Cada vez abogo mais por sermos nós, as mozas, as que collamos as frores, as que papemos a tarta e as que bebamos da cunca.

.

(Atopei unha imaxe moi adecuada para este conto, pero non puiden importala, deixo o enlace: Namio Harukawa)

O maniñeiro traballla
De noite coa luz da lúa
Da gusto velos chegare
Pola mañán cedo
Cheirando a frescura.

Os mariñeiros gústanme todos, ou case todos, polo que representan dos meus ancellos. Síntome perto deles e téñolles agarimo morriñento.
Como digo, gústanme todos, os de altura e os de baixura, pero hoxe vou falar dos que pescan con cana nas areas do peirao mais recunchadiñas.
Se vos fixades, moitos deles acostuman a permanecer en pe coa cana na man dereita e a esquerda metida no peto do pantalón. Non hai quen me quite da cabeza que a man do peto sostén a outra cana, esa máis grosa e quentiña.

A pesca é un deporte tranquilo, para reflexionar e disfrutar da contemplación, un deporte que asosega as ánimas e eses empalmes dos mariñeiros son síntoma de saúde física e psíquica. Agarran a verga mariñeira, o xurelo fresquiño,  apretando coa man de fronte ao mar: casados co vento e coas ondas mainiñas de ría sosteñen a pulso esa ecolóxica erección.

Pero ademais de estar a apalpar na cana e a ollar o mar, gústalles encher o caldeiro de peixes. Algúns, os mais avarentos, cantos máis peixes collen mais envarillados se poñen.

Dobre cana. Linda Benglis

Arturo Pizá

Ao namorado gústalle ollala bailar con eses zapatiños de tacón baixo, descotados polo empeine, con esa media de filigrana calada que lle sube polas coxas a Carmiña e acariña  a pel da namorada co movemento do baile.
.

O que non sabemos é se a Carmela leva as ligas de seda, as cintas de raso, a braga de encaixe, ou qué raños levará debaixo da saia, pero o namorado sabe… ai! el sabe.

E bate fado,

e bate ben,

ti eres a causa

do meu querer.

Bonita de cara, xeitosa de corpo e leda de xenio, non era quen de orgasmar. Tentouno coas mans, tentouno co chisme e mesmo co mozo, pero nada.

Desnudo femenino. Salvador Dalí

A piques, pero nada.
Rezoulle á Virxe, pediullo a san Antoniño e ofreceuse ao Apóstolo pero o que fixo o milagre foi un pantalón vaqueiro moi axustadiño mentres baixaba a todo correr escadas abaixo dende o sétimo.
Sentiu unhas coxeguiñas, pola quinta planta, logo un bulir chistoso xa na segunda, e por fin as explosións en forma de palpitacións chegando á primeira.
Aos días seguintes, convertiu esas sensacións na causa do seu querer, e veña a bater fado, e veña a bater ben..

As boucenses non tiñan quen mirara pra elas, coas súas perniñas eslamiadas, coas súas meixelas famentas, que nin cara tiñan para se persignar. Se viviran hoxe serían modelos de pasadela, pero daquela tentaban engordar o seu corpo a forza de iren abrigadas coma repolos ás festas: dous pares de medias, dúas camisas, unha saia enriba doutra.

Seica aos homes chistábanlle entradiñas en carnes, aquelas de cus de cesta, de xamóns e lacóns con bo unto.
A historia das modas é que sempre unhas ou outras temos que andar ao desemulo.

Georges Grosz

Ao compadre escapóuselle a leitogada toda… Aló se foi nun dicir amén.
-Non sei que me pasou, dígoche que é cousa de encantamento, eu fun, entrei e xa me vin polo aire, polo vento, di o home todo aturullado.
Os outros rin, rin a cachón e danse nas costas os uns aos outros coma se con eles non fora a cousa. E vai, vai con todos eles!
A alma ten pudores defendidos con reixas de ferro, vergoñas que gusta tapar con

Hilda or the triuph of big women

adobíos de chumbo. Cando o carallo dun home cae de calquera xeito e non volve erguer no momento, papa un medo que os cans ouvean na súa orella ventando á morte. O que sexa ben asisado busca por aquí, cachea por acolá e tenta de atopar o caminiño que leva ao picho de ferro da fonte crara.
Camiños haberlos hailos, mais moito machote non ten fe neles.

A María Amparo Dacona Donavo gústalle acender as fogueiras e despois non apagalas. “Calientapollas” dinlle.

Non é cousa de alporizarse porque é unha característica bastante común en rapazas feitas. É común pero bonito no é. Os homes cincelados con madeira de carballo aturan a estas churras e as veces divírtense cos xoguiños delas, pero os homiños de madeira de piñeiro, ou os de  fento, unha vez acesos afuman a chou e non hai xeito de apagalos, derritíndose todos, facendo o parvo. O home do conto era todo él de fento e como os andares de María Amparo púñanlle a billa tesa, andaba entrecocido e aldraxaba contra dela coma porco na berra.

The Great Dance Macabre of the Quick (Prick). Van Maele, 1907

Este cura galego non debía de ser porque os de aquí non tiñan por costume pórlle reparos ao baile, eles xa sabían que Dios perdoa… e logo non había de perdoar?

Vexan e comparen…

Orixe descoñecida