cuanto más me empape, mejor.
Ando sin tiempo para desarrollar mi creación literaria, no dispongo de suficiente relax para divertirme imaginando y ejercitarme escribiendo lo imaginado. Pero hay otra tarea, que también me encanta, que requiere de menos energía: rebuscar en la sexualidad de hombres y mujeres del pasado. Es una labor que casa conmigo de maravilla pues combina refinado voyeurismo con vulgar cotilleo. También con mi pasión por la literatura, la historia, el sexo y la psicología.
Me resulta divertido e interesante hurgar en los mecanismos que encendieron a nuestros antepasados, las murallas que les impidieron gozar, o los virgos que hubieron de vencer, pero ¡cuánto codo! diarios, autobigrafías, cartas, cualquier documento puede ser valioso. Y no vale saltarse un renglón, una simple frase leida entre lineas puede ofrecer el click para tirar del hilo y que todo empalme, que todas las piezas del puzzle que confieren la persona casen con la pieza escondida de su sexualidad. Cuanto más consiga empaparme con el sujeto de mi interés más se excita mi intuición y más convencida estoy de mi interpretación. Así lo viví, por ejemplo, con Greta Garbo, con Marlene Dietrich, o con Pessoa.
En ningún caso, mis propuestas de Biografías Sexuales quieren presentarse como verdades absolutas, pero soy seria con mi trabajo de documentación. No me dejo llevar -demasiado- por corazonadas. Si no dispongo de material que me avale, no arriesgo.
Ultimamente no he tenido suerte. He estado rondando a Virginia Woolf, me he leido sus diarios -que son muy interesantes, pero están centrados en sus procesos de creación literaria- Y también me chapé su ensayo “Un cuarto propio” en el que desbarra genialmente sobre la situación de la mujer artista a lo largo de la historia, pero no incide en la sexualidad. También le metí mano a la recopilación epistolar de Rimbaud, pero… nada a resaltar, nada que no se encuentre en la wikipedia. De modo que aquí sigo, con este hobbie paralelo al de crear cuentos, dedicándole mucho menos tiempo del que me gustaría, pero es que los tiempos -éstos y aquellos- no suelen ser buenos para la lírica. No nos queda otra más que ganarnos el pan prosaicamente.
Recibid un beso de Feliz Año Nuevo. El 2013 va a ser una guapada para nosotros, ya vereis, todo consiste en cambiar el foco.
Si te gustó esta entrada anímate a escribir un comentario o suscribirte al feed y obtener los artículos futuros en tu lector de feeds.
Comentarios
Gracias por esta mensaxe tan positiva, Susana. O teu regreso xa é unha boa noticia para empezar o 2013.
Eu investiguei moito nesa liña para a miña segunda novela “O esqueletonista” e encontreime con moitas sorpresas nas vidas dos autores. Thomas Malory, por exemplo, tivo escándalos serios, e hai fíos soltos con Andersen e Dickens e Hemingway, Cervantes e moitos outros e outras. O lado escuro. Unha aperta. Bótote de menos en Certo.
¿veis? ¡empieza bien esto!
Con la visita de mi querido Jorge -he estado viendo tu sitio y tú también actualizas poco, pero ¡material con chicha!-. Quizás yo tire hacia ahí: pocas entradas y bien trabajadas.
Ramón, non sabía da tua novela, vou investigar pola rede, pero non estaría de mais que deixases enlace.
Dis que investigaches nesa liña… ¿falas de sexo ou de mecánicas para escribir biografías? Apunto os nomes que deixas.
A verdade é que hai mogollón que non escribo en galego para Certo, ai ¡cánto choro non ter tempo para esta afición literaria!
no son buenos tiempos para casi nada Su, a mí los deshaucios, los parados, los que se queman a lo bonzo, la violencia de género… todo me tiene un poco atenazada la garganta y no tengo cuerpo para ponerme a inventar… pero bueno, ahí sigo, como tú, como muchos otros, haciendo lo que puedo.
leí “un cuarto propio” hace poco y me decepcionó, la verdad, no me dijo gran cosa.
biquiños,
Susana, non me sorprende nada o bluf da Woolf, que particularmente sempre me pareceu moi sosaina. Por que non rebusca no círculo de Bloomsbury (Carrington, Strachey, Brenan)? Que tal Liz Taylor e os seus maridos? Que hai de Lorca, Blanco-Amor e aquel divino e (algo) misterioso galego chamado Serafín que traía a media xeración do 27 pola rúa da amargura? E Eleonora Carrington? De Anaïs Nin e H. Miller xa escribiu, supoño, pero, e de Scott Fitzgerald e a pobre Zelda?
En fin, non quero ser pesado, pero busque, busque, e xa nos contará.
Saúdos mil.
pois a min, que xa gocei de tantos contos teus, e que me parece un divertimento moi san e entretenido,
sedúceme moito máis a nova liña futura que trazas para o blog.
Casualmente algo así che insinuaba comentado a entrada anterior. Mira tí.
Pues a ver si de tanto empaparte coges mucho peso y ya no puedes volar.
Donde estén cuatro renglones de creatividad, que se quite la Enciclopedia Británica.
(Tú ya sabes que si no enredo un poco, no me quedo a gusto)
A un ritmo natural, Susi, que no nos estrese, que disfrutemos, que nos ilusionemos… eso es lo importante.
Y si te sientes encasillada, libérate!
Date el gusto.. siempre que puedas.
Me encantó la foto. Y me quedo con ese sentimiento positivo para el 2013. Si Eros se esconde en la cifra algo debe significar.. y si no, nos lo imaginamos… que para eso, todos valemos, y lo haremos un poco más realidad.
Imagine…
Y si no encuentras lo que buscas, sigue buscando… Y en la búsqueda reside buena parte del gusto ¿no?, y siempre se encuentran otras cosas que nos van llenando también.
Bicos.
Qué majetes, Kaplan dándome ideas, Piti aconsejándome -¡qué importante!- el gusto por la búsqueda, Aldabra se solidariza. A zeltia le mola que tome un rumbo nuevo, y Ananda, siempre enredando, me insta a seguir estimulando la parte creativa…
Ya veremos cómo voy, en principio estoy tranquilota, un poco alejada del barullo de la red, por eso pido disculpas si no paso por vuestros blogs/facebooks/webs con la frecuencia que acostumbraba.
Te iba a recomendar que investigases más sobre ANAÍS NÏN pero se me ha adelantado otro contertulio. Pero insisto: es cierto que se explaya es sus (numerosos) diarios, que pasó toda la vida escribiendo pero puede que encuentres algo insólito o conocido pero suficientemente interesante. Además, como se relacionó con todo lo que estaba en candelero en su época (hombre o mujer), puede que sea un hilo por el que llegar a algún ovillo fabuloso.
Tambien insisto en HENRY MILLER (con cuya mujer tuvo sus más y sus menos la voraz Anaís) y aporto otro literato desinhibido: FERDINAND CELINE. Y puede que, aunque lo que he leído de él me parece reiterativo hasta el aburrimiento: BUKOWSKI.
Una foto ingeniosa y sugerente. Saludos y feliz año.
La relación epistolar entre Anais Nin y Henry Miller fue la causante, en gran medida, de mi afición literario-erotómana, luego vinieron los diarios de Anais y ya escribí, hace tiempo, sobre ella. Aquí lo tienes Molina de Tirso: Anais Nin
¡Claro! Ya decía yo. Mi subconsciente veía el espiritu de Anais flotando por aquí.
Yo también tuve mi època de fascinación por relatos, diarios e información diversa sobre ella. Tenía su propia forma de vivir y se atrevió a ser libre poniendo en práctica sus deseos. Lo que más me fascina de ella no son sus aventuras sino su espíritu igualitario (que desapareció con ella, por cierto): las mujeres de entonces y de ahora siguen ahogadas por el machismo que les han inculcado. (No, no pienso incluirme).
Saludos
Hola Susa. Cuanto tiempo que no te posteo aunque te leo con frecuencia. La crisis nos ha golpeado fuerte y hemos hecho de mi fetiche casi que nuestro sustento. Hemos contactado por internet con un fetichista Ucranio que vive en León, que tiene una colección de zapatos increible, a casa del cual va mi mujer tres o cuatro veces al mes para probarse zapatos y que el tipo en cuestión la haga pequeños videos para su particular uso, ya sabes. En fin, lo que era una fantasia mia, se ha convertido en una realidad por pura necesidad pero nos ayuda a seguir viviendo con un poco de dignidad. Saludos y que tengas un año maravilloso.
Ciertamente que a veces hay que cambiar de foco para percatarnos de las señales, y más de las que tienen que ver con el eros… Este año pinta para estar flojitos y cooperando. ¡Un abrazo!
Pues empápate pero luego abrígate bien, que no está el tiempo para mojaduras e intemperie.
Un abrazo, Susana.
Ánimo y a la investigación…Por cierto, que no encuentre nada sobre la sexualidad de una persona en lo que escribe me parece, en sí mismo, una información valiosa.
Es humano no hacernos a la idea de aquello que se nos brinda fácil y sin coste alguno aunque será siempre de bien nacido ser agradecido.
Pues nada, a seguir rebuscando en aquellas personalidades que tengan más vida interior que un monasterio de Cartujos.
Feliz año!

RSS





Ya te encontrarás con algunas otras intimidades…que la cosa es cambiar de foco
Y… eso, feliz 2013.
Besazos,
Jorge