Explicaciones.
Cuando me metí a escribir este blog tenía mucho que contar, muchísimo, un montón de ideas aturulladas que fueron saliendo a trompicones.
Poco a poco, todos estos cuentos, ensayos o críticas me han ayudado a ir ordenando mi cerebro. Ahora entiendo mejor mi propia sexualidad, la de mis congéneres femeninas, y también la masculina ¡cuánto he aprendido! y en verdad os digo que aun a pesar de todo lo que he leído, estudiado, analizado y practicado, la sexualidad sigue resultándome apasionante, no decae mi interés. Sin embargo estoy viva, evoluciono. Mi creatividad literaria va inspeccionando nuevos caminos, nuevos derroteros que quizá algún día os presente. Estoy contenta en lineas generales, aunque me flagelo un poco por mi inconstancia a la hora de terminar proyectos, muy concretamente con Crisol. Ahí volqué alguno de los que considero mis mejores relatos, que siguen estando en el ranquing de las páginas más leidas a día de hoy y, sin embargo, me desinflé. Voy brincando libremente por donde me da la gana y os debo una disculpa a los/as que lo seguíais. Os prometo que tengo voluntad de finalizarlo.
Pero la verdad es que estoy algo dispersa ahora, e ilusionada con nuevas empresas ¿es posible que les suceda a mis proyectos lo mismo que se le ha criticado en algunas ocasiones a mis cuentos? ¿es posible que sea capaz de hacer un buen planteamiento, un buen nudo y en cambio, patino en el desenlace? Me preocupa, ¿de qué tara estamos hablando?
Bueno, intentaré hacérmelo ver. Mientras tanto, recordar, a los que os guste leer en gallego, que cada domingo sigo publicando en Certo cuentos dedicados a Tánatos.
Hoy: Espidiños.
Si te gustó esta entrada anímate a escribir un comentario o suscribirte al feed y obtener los artículos futuros en tu lector de feeds.
Comentarios
Escribe a gusto amiga, que a disgusto no salen las cosas bien. Cuando, como y donde te apetezca. El con quien ya lo tienes, que tu publico te es fiel, eso está a la vista, y te lo has ganado tu solito, letra a letra, relato a relato, se aprende contigo, se divierte uno leyéndote y comentándote.
Así que nada de disculpas, cuando te apetezca le metes el remate al Crisol, o lo dejas en un perpetuo continuará, si el desenlace no te convence, un final abierto, que con el sexo y el erotismo viene a cuento ¿no?
Yo nunca imaginé Crisol con final… Sí con pausas, con descansos… pero sin fin. Como la vida misma, generación tras generación… dejando el testigo los unos a los otros en esa carrera hacia el orgasmo del horizonte infinito.. jaja
Estaré atenta a tus idas y venidas…
Hola,
Pues la verdad es que sí me da algo de pena. Estos días pensaba en cuando tendríamos una nueva entrega.
Es cierto lo que dice Pítima, para escribirlo sin ganas, mejor no escribirlo…
Besos.
Genial Pitima, genial! Me ha encantado la idea esa de que crisol sea interminable, una saga eterna, un punto y coma ad infnitum. Me chifla la idea y así, por el morro, me ahorro el desenlace que tan poco me apetecía afrontar.
Y sin ganas no, sin ganas nunca Fer (dichosos los ojos). Es lo bueno del blog, su absoluta voluntariedad y gratuidad: está garantizada la vocación de sus autores: lo hacemos por gusto, no hay otro motor.
Qué cariñosa Anhelo desde allende los mares, gracias, espero que mis propuestas te sigan interesando.
ya se te venía venir, ya. Hace tiempo. Desde que el crisol empezó a dar bandazos y tuviste ese problema con la página que no salía en los buscadores o no sé qué. Después que si un desc ansito, que si esto, que si lo otro…
Pero yo entiendo mejor esa inconstancia, esas ganas de moverse y de sentir y hacer cosas nuevas.
Ojalá que te ilusiones con tanta fuerza como te pasó con este proyecto.
Y a ver si sigues teniendo gancho.
Suerte!
Claro, zeltia, claro que es normal ir pasando por diferentes fases y momentos ¡esto no es un sillón vitalicio! Espero no apoltronarme jamás, salvo, claro está, que me apetezca apoltronarme, porque, como dice Wendy, este es un proyecto propio, y los/as que me seguís asiduamente supongo que percibís mis estados de ánimo, mis cambios de ritmo y mis bandazos.
No, no es de Chousa la foto, podría serlo, pero no.
Hai que facelo con gusto, con ganas e con moito esmero. Para que saia ben, bonito e agradable. Falo da escrita eh; que ninguén se me vaia polas pólas.
Pero dame a min o corpo que xa bebeches no cáliz das ledicias e, despois de descansar o que precises, volverás pola ambrosía da que -seguriño- te prendeches (e de paso prendéchesnos a nós).
Bicos para a Moo
P.d.: Se eu pillase ese letreiro…xa o tiña exposto!.
Hace “mil y una noches” que llegué hasta tu blog… y me quedé. Como Scherezade al sultán, nos cuentas historias, sueños, deseos… para llenar la velada, hasta cuentos inconclusos para mantener intacta nuestra curiosidad. La vida está en la trama, no en el desenlace.
Gracias, Susana, por tus palabras que revelan misterios, curan…
¡Besos mil!
Qué alegría me das, larena, eres entonces una de esas silenciosas, que aquí venís y os manteneis calladitas (hasta ahora). Pero he de rectificarte, no puedes llevar 1001 noches conmigo porque no llevo yo aquí tantas, acabo de hacer la cuenta y si no me equivoco, llevo 931, es decir cumpliré 1001 noches el 2 de mayo ¡¡Habrá que pensar algo para celebrarlo!!
Mientras, a seguir lamiendo la ambrosía que dice chousa, que no sé cómo sonó mi explicación, que parece que os estais despidiendo y no, no, que yo no me voy a ningún sitio, que me atasqué con crisol pero el resto sigue fluyendo.
Yo sí te entiendo.
Cuando algo me apasiona mucho, no lo termino….me resisto. No es desidia, es una manera de aferrarme.
Lo de la celebración me apunto. ¿Hay que ponerse ropa interior?
Saludos
ah pues si, yo pensé que te ilusionabas con otros proyectos diferentes del blog y que ésto lo ibas a dejar un poco asi, no abandonado, pero sí relegado.
pues el crisol dontguorriabautdat
Siempre estamos evolucionando es difícil mantenerse firmes en un único proyecto. No te fustigues por ello. Sólo disfruta de lo que vas viendo. Biquiños.

RSS





Susana, hay más tiempo que vida. El sentido de los blogs, sí, es distinto al de una novela, pues esta última ya está terminada y te obliga a preguntarte sobre el pasado. Los blogs están siempre en proceso, pero los blogs traen también muchos beneficios. Ante todo, si es blog o no, es decir, si los proyectos se quedan en continuará o no, eres una escritora, y todos los escritores dejan proyectos, empiezan nuevos, y después regresan. O no. Las palabras son tuyas y lo que haces con ellas tú lo sabras. Nosotros, quienes te leemos, de ti queremos leer lo que sea. Esas disculpas, bueno son bien recibidas, pero un artista primero tiene que quedar bien consigo mismo. Te mando un beso que atraviesa océanos.
A.