Cuentos de muerte.
Hoy vengo a presentaros un proyecto con el que estoy muy ilusionada y expectante, porque será la primera vez que escriba sobre un asunto no erótico o sexual. Sin intención alguna de abandonar a mi querido Eros, voy a hacer pleitesía al misterioso Tánatos.
Serán cuentos que saldrán cada domingo – día tradicional de recordar a los difuntos- en el Xornal Certo y los escribiré en gallego porque la cultura galega tiene mucho que decir sobre a morte e as súas Santas Compañas.
Hoxe: A empanada máis rica, a morte máis feliz.
Si te gustó esta entrada anímate a escribir un comentario o suscribirte al feed y obtener los artículos futuros en tu lector de feeds.
Comentarios
poooorrr Dios que cousa mas siniestra acabo de leer ” Aempanada mais rica,a morte mais feliz.¿Esto e verídico?? nun sei si comer mais empanada.Que medo teño
Coñecer outro rexistro de Susana Moo ten o seu punto. Comendo empanada e co pé enloitado. (Lembra que na cor negra tamén conflúe un certo tinte sensual).
Bicos de sentimento
Está moi ben o relato, Susana. E moi cercano á realidade. Eu comería esa empanada adobada con bagoas e mocos, pero seria un homenaxe.
Ai, se ata me puxo triste.
[ainda que abandonar abandonas que o Crisol quedou aí a velasvir. Dábache pereza resolver o final? ]
Te deseo mucho éxito.
Pero……….siendo el eros universalmente practicado pero mal visto en público, y el tánatos tan temido, pero a la vez tan aceptado por el público…..¿porqué usar un pseudónimo?
¿Es para aprovechar el nombre que ya has hecho? Yo creo que no lo necesitas.
Pero por supuesto, eso no es mi asunto; creo quelograrás lo que te propongas
Ay Zeltia, tocas mi talón de Aquiles, con Crisol. Es mi espinita clavada, que me repatea dejar las cosas sin terminar. Estoy en ello. LLegó un punto en el que me pareció que ya no tenía sentido seguir colgándolo aquí, que ya se estaba liando mucho y decidí terminarlo y buscar la manera de publicarlo digitalmente, presentarlo a algún concurso o qué sé yo. Lo tengo todo esbozado, pero me falta coser las palabras con calma, necesito dedicarle tiempo en exclusiva y concentración. Gracias por acordarte.
Creo que me he vuelto como el perro de Pavlov, que necesita la recompensa instantanea en cada cuento y con eso te respondo a ti también Lepis. Continúo con el pseudónimo de susana moo porque no quiero perderos, a vosotros, que os tengo tanto cariño y me dais esa palmadita en forma de comentario que tan bien me hace sentir. Y, la verdad, antes me sentía un poco fastidiada por esconder mi actividad en mi vida real, pero ya estoy como pez en el agua en este anonimato.
GRacias a tod@s.
Ahora no, es tarde y tengo que dormir… pero mañana lo leo sin falta.
Sólo decir que el título y la temática sombría me recordó la peli del Tim Burton, del barbero Deep y la panadera…. Sweeny Todd. Seguro que también tiene buenas dosis de ironía y humor negro… ¿no?
Seguro que no decepcionas Susana.Pinta bien la cosa.
Aiss, gustoume moito. Non é o que eu esperaba, pero non me decepcionou…
¿Sabes? Xa pensara eu alguha vez nesas cousas, cando a morte é tan recente, e na casa tes que recoller esas cousas tan súas, o cepillo de dentes, o pixama que usara antonte… E cando a morte chega… e deixa todo sen dono… As cousas máis cotiás convírtense de súpeto en moito máis importantes, esa importancia que da a morte, tan definitiva, tan última…
Gustoume moito sí.
Eso sí, se chego a saber que era tan curto xa cho tiña lido onte… boh…
jajaja, si pitima, cando onte dixeches que o deixabas para hoxe, me dixen para min “esta debe de crer que escribín o meu testamento”.
qué idea terías? Um
RSS





Pónnos el enlace aquí (a mi, por lo menos, que gasto mucho despite), y leeremos lo que haga falta. Sí que me parece que en Galicia hay acervo cultural de sobra para hablar de muertos y tinieblas.