11º Relato erótico presentado al juego “¿Qué tengo entre las piernas?
Hoxe preséntovos un relato escrito en galego, ¡¿de quén será??
A VOZ
Gustáballe tanto follar, que en determinadas situacións resultaba unha árdua tarefa ocultar os pensamentos que invadían o seu cerebro cando polos arredores había algún macho que lle entraba polo ollo.
Sempre había un motivo para que lle prendese a chispa. E non necesariamente físico. Ás veces era un xeito de camiñar (os homes coas pernas arqueadas sempre lle pareceron moi atractivos), as mans; non importaba que fosen grandes ou pequenas, aparentemente suaves ou callosas…podía haber algo nelas que prendese a pólvora do desexo. Pero en ocasións era unha simple maneira de estar. Unha mirada. A voz.
So tiña un mecanismo de defensa no que esas sensacións non acudían: no seu traballo. No matadoiro de polos era un autómata. Tal vez o cheiro a pito escaldado, a vísceras frescas ou os traxes brancos con mascariña coartasen pensamentos obscenos.
Pero curiosamente foi na sala de despiece onde aquel día viu como se movía o novo cortador de pescozos. Tíñao de costas e o único que podía percibir era a súa altura. Debía medir 1,90. Polo demáis podía ver o pucho branco, a bata branca, unhas levísimas salpicaduras de sangue na manga esquerda. Era zurdo. Manexaba o coitelo con destreza coa man esquerda.
Pensou que nunca lle metera man un zurdo. Ou si?. Ese pensamento debeu ser o desencadenante. Xa non foi capaz de continuar o traballo con xeito. Cada segundo tiña que mirar a través da mampara para o cortador de pescozos. Ás veces focalizaba a mirada unicamente para a enguantada man esquerda. E imaxinaba os movementos que faría entre as súas pernas, preméndolle as nádigas, acariñándolle as tetas.
Estaba excitada. Ela ben sabía que cando eso acontecía tiña que buscar un xeito de mitigar o seu nivel de desexo. A súa concentración para outras tarefas baixaba de forma considerable; así que decidiu ir ó baño.
Eran uns baños asépticos. O único adxetivo que se lles podía otorgar. Blancos, como todo no matadoiro. Entrou quitándose as lubas de goma brancas e dirixiuse ó lavamans.
Mentras lavaba as mans sentiu como o seu ardor interno mermaba de xeito leve. Ata que ergueu a vista e polo espello puido ver detrás dela, sacándolle máis de duas cabezas ó cortador de pescozos. Tiña a bata branca desabrochada, o pantalón branco baixado e coa man esquerda apreixaba unha polla tesa.
El Sueño. Pablo Picasso (la imagen es aportación mía)
…………………………………….
Qué xénero ten o autor desta fantasía erótica?
Deixa a tua opinión-voto nos comentarios
Si te gustó esta entrada anímate a escribir un comentario o suscribirte al feed y obtener los artículos futuros en tu lector de feeds.
Comentarios
MULLER, creo.
Os pescozos dos polos parécense un pouco as pollas… ¿non vos parece? jaja
Aisss…
Levo só tres fallos. A ver se este non se convirte no cuarto…
Poissss, a voz, zurdo, as pernas arqueadas. Cero datos sobre esa polla que ensina entre tanto branco (que debía de chamar a atención de carallo), unha muller quente, quentísima a coitada, mesmo con ese entorno adverso (un matadoiro é adverso, non é?) Eu penso que o/a autor/a quixo que todos pensaramos que o escribiu unha muller.
Pero voto home.
pues eu digo MULLER…. e ata díría un nome pero vou ser prudente.
gustoume moito este relato, gústame o estilo que ten: directo, e cortante, como o cortador de pescozos.
bicos,
Non sei é complicado, pero penso que é muller. Si, vou decir muller, e penso que sei quen é. Se non fora polo escenario jajajaja
Hola,
A mí este también me tiene pinta de ser mujer. Un poco directo como para despistar, pero aún así digo mujer.
Besos.
Estades a pensar en Zeltia… ¿a que sí? jaja Eu tamén o pensei. O escenario lémbrame un texto que escribín hai tempo, sobre o matadoiro de polos que había preto da casa onde crecín, e que lembro que lle gustou a ela. Ó mellor serviulle de inspiración… jajaja. Sería un gran honor!!
O matadoiro ten un aquel que lle da algo especial o texto… Non é un torero… pero é un degola-pescozos de polo, e non calquera home vale para eso… jaja
Podería ser, sí. A min me cadra ben que fora ela..
HOME:
Andrés López
Antonio
X
uncerdocabrón
MULLER:
in-side
Pitima
Lobato
susana moo (mudei de chaqueta)
ferrolana
Aldabra
falabarato
Kaplan
Pitima
Wendy
14 votos: 4 contra 10
Xa, cando o/a autor/a guste, que nos saque de dúbidas.
He comentado dos veces, pero será mejor que sólo cuentes un voto de mi parte.. jaja
13 votos, 4 contra 9. Gana Mujer.
Derrota tremebunda esta vez para o patio de butacas.
O autor deste texto é un HOME!. Polo que se ve un chisco máis tímido para presentarse que cando fala do matadeiro de polos (e polas!); pero tal vez sexa él mesmo quen se presente.
Supones bien Jorge. El relato es mío también jajaja.
Sei que todos pensabades en Zeltia, xa que era “a outra posibilidade en galego”, posto que Chousa xa escribira un; pero había outro.
O azar quixo que Susana publicase primeiro un texto supostamante máis “chousiano”; pero o certo é que esta vez o gol metínvolo!.
Agora prométovos que non hai máis textos meus nesta iniciativa. (Para castigos xa abondan dous 
)
Cajonatós… co ben que ía eu… jaja
Non me esperaba a xugada, é certo, metíchenos o gol pero ben metido, aínda que algún o algunha podería dicir que saliches fóra de xogo jajaja
Ben ben.
E dime, ¿iso de meter a escea no matadoiro de polos?… ¿Acordácheste do meu texto ou foi casual?? Se che serviu de inspiración a tí en vez de a a Zeltia tamén sería un gran honor… jajaja
Disimulaches ben o xénero e mailo estilo. Moi ben Chousa!!
Engañaches a maioría amplamente!!
Xa sei que agora, a polo pasado..jaja, é doado dicilo, pero xa me estranaba a min que Zeltia non enviase ela mesma unha imaxe…
O caso é que o silencio de Zeltia incriminouna máis… jajaja.
Onde andará??
Así que houbo sospeitas de que fose eu?
aí, mirando as costas dese home grande, zurdo por mais señas, que corta cabezas de polo con esa maestría!
Pois non, non era eu.
Cheguei cando xa está posto o autor, asi que non podo votar; contarame coma unha abstención logo?
A verdade e que debo felicitar A Chousa, dió el pego delante de personas que sabemos su manera de escribir desde hace tiempo!
Yo desde luego no hubiera dicho Chousa; aunque ahora que lo sé, hay algunas cosillas que me pudieron pensar que era eél…
Pitima, estiven pasando uns dias fóra, por iso non me viches por aquí. Pero sigo a historia ésta, eh.
Bueno, o dire tiña ganas de chupar cámara e nola meteu ben metidiña!
Pero Chousa, teño que dicirche que cando lin o relato, mirei un home detrás, como queda constancia nos meus comentarios. Logo mudei por cuestións extraliterarias (o silencio de Zeltia).
E por qué non mandaches imaxe?
Bueno, adiante, que non decaiga a cousa que xa quedan poucos.
Hai que meterse no partido, e non deixarse influenciar polo banquillo, Susana jajajaja. Tres puntos, como apunta Wendy.
E algunha prerrogativa tiña que ter; xa que non puiden xogar o partido, alomenos preparar dous balóns!.
E si, Pitima, poda que aquela potente influencia infantil do matadoiro de polos serviume para engarzar unha idea. Evidentemente saquei dalí á nena e coloquei a unha muller, feita dereita e…que se poñía cachonda vendo os pescozos tronzados dos polos! jajajaja
Chousa, o relato pode que non sexa o mais “hot”, pero é o máis orixinal.
E o final, che, guay ese final. Case inquietante. Algo ameazante diria eu, jajaja, podo imaxinar perfectamente o capulliño vermello, chamativo, entre tanto blanco!
pois a verdade é que eu tamén pensei en Zeltia pero trabuqueime, o Chousa nola meteu ben dobrada, que cabrito é.
biquiños,
p.d.: por fin chego despois de varios días… sinto terme perdido a expectación en vivo e en directo.
RSS
É home. Contando unha fantasía de muller