La sexualidad en las personas deficientes
En el xornal Certo hoy sale la traducción de un cuento erótico un poquito triste, si os apetece, pinchad en el enlace:
Si te gustó esta entrada anímate a escribir un comentario o suscribirte al feed y obtener los artículos futuros en tu lector de feeds.
Comentarios
¿Ves, Susanita…? Algo así de vez en cuando. Que también existen seres humanos a los que no les ha tocado en gracia tener pareja ni posibilidad de tenerla.
Y sin embargo, tal y como has descrito a Sandra, se me despierta un interés y curiosidad muy sinceros, una predisposición a conocerla, desafiando a los cánones sociales…
Abrir la sensibilidad de los lectores mediante tus amables y pícaras lecturas.
Pero la realidad es la que es, para bien y para mal. Suspiramos por cuerpos más o menos perfectos, desechando sin más a los que no entran en esa definición, por mucho que abarque. Así que lo más seguro es que, si me encontrara a Sandra por la calle, ni siquiera me fijaría en ella… Es cruel y doloroso, pero es así.
Susana
Las persoas deberian tener libertad en experimentar la sexualidad. Ya basta de tantos tabúes, y de tanto secretos de quien debe o debe tener intimidad. hay experimertar y disfrutar, todos lo seres humanos osn valiosos……
apoyo vuestros comentarios, Luz y Arturo
uno de los articulos mas emotivos y mas a flor de piel de susana
te felicito
chiqui, o conto -que xa o lera- da para un debate ben fondo; comprendo que coa moral cortada por un patrón estreito que había (non só en españa) os amores entre pouco listos, ou con deficiencias psíquicas, foran motivo de mofa. a elas como as pillaran soas, nunca faltaba algún aproveitado que as deixaba preñadas [que xa compre ser cabrón, polo menos non te corras dentro] e eles servían de rias nas portas dos bares ensinando a súa calentura, como algo natural. Eso teño visto eu máis amiudo do que me gustaría.
Pero, hoxe en día, con tana suposta apertura de mente, aínda seguimos a ter prexuicios! e son criticados os sectores sociais e pais que están a favor de que non teñan que renunciar a unha das cousas que é imprescindible para ser feliz: enamorarse, practicar sexo. Para elo só fai falla que a persoa que exerce a tutoría mire de que non haxa abusos, que o sexo sexa algo ledo e san, deseado, consentido. Creo que todo se arregla cunha vasectomía para eles, e unha ligaz´´on de trompas a elas, e deixar que disfruten do que a vida non lles nega, ¿por qué llo ha de negar a sociedade?. mesmo os pais, por favor!!
e despois deste discursiño
quería facerche unha crítica,
non co ánimo de fastidiar, se non aportando ideas para mellorar.
Teño observado que as traduccións que fas non sempre están a altura do conto orixinal.
Este de hoxe perde moito na traducción, perde naturalidade na expresión, matices e ternura. Eu pènso que é porque te cingues demasiado ó texto orixinal, suxíroche que ó pasalo ó castelán medio o re-escribas, que fagas unha traducción moito máis libre, utilizando expresións máis propias deseoutro idioma, que levadas do galego quedan forzadas, ou non teñen xeito. Eu penso que quén mellor que a propia autora da obra pode facer a traducción o libre que lle dea a gana!!!. Distinto sería se te tes que cinguir á obra que outro fixo, pero sendo a propia… ¿qué problema hai?
Eu comprobeino nos meus pequeniños posts, algún que lles traduzo ós casteláns, despois leo e parece de chiste, vaia, que percibo que se me dispuxera a expresar iso mismo directamente en castelán, non o faría así.
¿Ti non notas q
vaia jajaja, o chisme este interrumpeume, dixo, xa vale, nena, anda vai cear jaja
bueno, un biquiño Susana; isto que che dixen que non te desanime, é só o meu parecer, e dígocho con toda a simpatía que che teño, e o afecto que che vou tomando, só por se che sirve.
unha apertiña.
Totalmente de acuerdo Zeltia, ¡nunca había imaginado lo dificilísimo que es traducir un texto, sin perder la esencia! Lo cierto es que creo que quedan peor cuando las traducciones son del gallego al castellano. Y es curioso, porque tengo mayor riqueza de vocabulario en castellano, la lengua en la que me educaron y en la que más he leido, con diferencia.
Sí, tendría que ser como hacer nuevos cuentos, uff, con lo que me cuesta repetir, con lo que me gusta andar de flor en flor!
(agradezco mogollón las críticas como ésta)
Un saludo especial a Luz, que es la primera vez que comenta, y a los demás: pues ¡estamos todos de acuerdo!
Non podo criticarche a perda de carga semántica na traducción, xa que eu so te leo en galego. Incluso cando escribes en castelán. Veño con chip traductor incorporado de serie e así me xurde a túa literatura.
Pero de agora en diante fixareime, que teño ganas de correxirte algo. E se por riba che gusta…
Non hai sexualidade deficiente. O que sí existe é deficiente sexualidade.
Bicos mollados de maio
Aún a riesgo de que se me echen encima las furias gallegas:
¿Alguien podría traducir lo que dice Zeltia, por favor…? Aunque pierda con la traducción. No entiendo nada…
Gracias anticipadas.
Arturo.
Arturo:
nada, nada no creo que no entiendas ![]()
que tampoco es tan diferente un idioma del otro!
Pero como me ha halagado tu interés por querer saber lo que digo, yo misma te pongo la traducción -que no he hecho yo, si no un traductor automático que tengo incorporado en mi blog- .
(voy a desentenderme del diablillo que me susurra que estás tomándonos el pelo, y dejaré, por lo tanto, encerradas mis furias gallegas)
Ya sabes que los traductores automáticos no piensan ni tienen sentimientos; ahí te lo dejo:
chiqui, el cuento -que ya lo había leído- da para un debate profundo; comprendo que con la moral cortada por un patrón estrecho que había (no solo en españa) los amores entre poco listos, o con deficiencias psíquicas, fuesen motivo de chunga. a ellas cómo las pillasen solas, nunca faltaba algún aprovechado que las dejaba preñadas [que ya hace falta ser cabrón, por lo menos no te corras dentro] y ellos servían de burla en las puertas de los bares enseñando su calentura, como algo natural. Eso he visto yo más a menudo de lo que me hubiera gustado.
Pero, hoy en día, con tana supuesta apertura de mente, aun seguimos teniendo prejuicios! y son criticados los sectores sociales y padres que están a favor de que no tengan que renunciar a una de las cosas que es imprescindible para ser feliz: enamorarse, practicar sexo. Para eso sólo hace falta que la persona que ejerce la tutoría mire de que no haya abusos, que el sexo sea algo contento y sano, deseado, consentido. Creo que todo se arregla con una vasectomía para ellos, y una ligadura de trompas para ellas, y dejar que disfruten de lo que la vida no les niega, ¿por qué se lo ha de negar la sociedad?. incluso los padres, por favor!!
y después de este discursiño
quería hacerte una crítica,
no con el ánimo de fastidiar, si no aportando ideas para mejorar.
He observado que las traducciones que haces no siempre están la altura del cuento original.
Este de hoy pierde mucho en la traducción, pierde naturalidad en la expresión, matices y ternura. Yo pènso que es porque te ciñes demasiado al texto original, te sugiero que al pasarlo al castellano medio lo re-escribas, que hagas una traducción mucho más libre, utilizando expresiones más propias de ese otro idioma, que llevadas del gallego quedan forzadas, o no son adecuadas. Yo pienso que quien mejor que la propia autora de la obra puede hacer la traducción lo libre que le dé la gana!!!. Distinto sería si te tienes que ceñir a la obra que otro hizo, pero siendo la propia? ¿qué problema hay?
Yo lo comprobé en mis pequeñitos posts, algúno que les traduzco a los castellanohablantes, después leo y parece de chiste, vaya, que percibo que si me dispusiese a expresar eso mismo directamente en castellano, no lo haría así.
no he podido evitar corregir al traductor en algo. ejem.
Un saludo, Arturo.
Al hilo de Chousa, diré que entiendo que en estos casos sea especialmente descarnado, pero no me parece muy distinto de lo que le pasa a una mujer sin deficiencias (declaradas). La diferencia crucial es la respuesta a ese trato, ya que si no dependes tanto de otro para tu vida, puedes imponer tu voluntad, tarde o temprano. La sociedad sigue siendo muy castrante, los padres también, muchas veces por miedo. (Y por cierto, las películas americanas para teenager son la peor contribución a tanta ñoñería y tanta perversión secreta).
Y lo que me parte en dos es lo mal que tiene que sentirse la madre, lo muy castigada, lo muy señalada por Dios (nótese la mala leche que me entra), para avergonzarse tanto de su propia hija, o del qué dirán.¡Encima de retrasada, una perdida!, debe pensar.
Lo de la vasectomia y ligadura de trompas que ofrece Zeltia me deja pensativa: a priori, parece una solución conveniente para todos, ya que generalmente las deficiencias son hereditarias, pero, ¿hasta qué punto puedes elegir por los demás, aunque estos no tengan un CI “normal”?. Eso suscita otro debate, ¿no?.
A verdade é que as duas linguas complementanse moi ben, e este é un blog bilingüe ……
Por outro lado, Zeltia, creo que Arturo estaba a tomarte o pelo, pois ben podía él mesmo traducilo cun traductor automático. Seguro que se fose ingles non tiña pedido a tradución, seguro que él buscaria o traductor … e iso que o parecido entre o galego e o castelán é indiscutible, e entre o inglés e calquera das dúas pois ….
TRADUCCIÓN:
Bueno, parece que este es un blog bilingüe, pero castellano-galego, y no castellano-english.
Zeltia, Arturo o te estaba tomando el pelo, o no sabía como acceder a tus generalmente maravillosos comentarios.
Como en tantas otras cosas de la vida, la sexualidad en las personas deficientes va cambiando. Quizá -seguro- más despacio de lo que debería, pero creo que se avanza.
Si los tutores tienen una mentalidad rancia e injusta, poco se puede hacer. Pero supongo que los profesionales que asesoran a las familias, poco a poco les estarán convenciendo de que el sexo también es necesario para ellos y que, joé, en el fondo tampoco es para tanto. Es sólo sexo.
porquiño creo que levas razón. sospeiteino sempre, pero non ten que haber algunhas caperucitas neste mundo de lobos, e… eu sonche a inocente caperucita que sempre pensa ben da xente!
wendy xa non sei se volverás por aquí. Cando dixen o da vasectomía e o da ligadura de trompas, fun ben conscient4e de que iso non ía sentar ben… pero e´o que eu penso. Se eles non están capacitados para criar os fillos, obviamente non os poden ter, follar seguido e ter fillos seguido. Compren´ndese ¿non?. (Naturalmente é unha observación xeral; por suposto caben os casos particulares para ser tratados tendo en conta todas as circunstancias)
¡Que no tomo el pelo a nadie, en serio…! Que me cuesta tanto leeros en gallego, que muchas veces desisto. Soy muy literal y cuadriculado con el castellano: esto tiene la ventaja de no cometer apenas faltas de ortografía y expresarme con soltura, pero la desventaja de que, si salgo de ahí hacia otras lenguas, me hundo y no soy nadie. Los traductores automáticos me dan cien patadas, y siempre me queda la duda de si lo habré entendido bien. Y me da tanta rabia y pena, que a veces salto…
Si he pedido la traducción (gracias, Zeltia), es porque tenía especial interés en el asunto aquí expuesto, y no quería perderme nada…
Un beso.
RSS




Una historia realmente enternecedora pero triste, muy triste.
Y no lo digo sólo por el desenlace que, aunque triste, probablemente es lo más normal que suceda en muchos casos; sino, por la actitud de la madre.
Esa niña era deficiente, y su madre la hacía más. Y, en lugar de facilitarle la vida, que sea lo mejor posible,….la insulta y le niega la posibilidad del amor. Basándose en su superioridad como progenitora, claro; porque una niña, llamésmola “normal”, no lo hubiera permitido.
Todo el mundo debería tener derecho a vivir su sexualidad. Y, si en casos como éste es necesario mayor vigilancia y precaución, pues se ponen.
Esta historia me recuerda a alguien de mi familia que con cerca de 50 años continua siendo virgen. Y virgen morirá, es evidente.
A pesar de la tristeza, es un cuento genial. Es tuyo, Susana?