El cuento de la científica, retocado y ampliado
Os invito a visitar el xornal Certo, donde podeis leer un cuento sobre los negocios fálicos de una científica. El original lo escribí hace un año en gallego, pero esta vez creo que me ha quedado más bonito en castellano.
La científica espabilada (castellano)
Con frecuencia, cuando leo un texto que escribí hace tiempo no le encuentro más que defectos. Yo creo que voy mejorando en la técnica, en la capacidad de comunicar la idea con palabras (aunque las historias son más divertidas, más completas, más redondas, cuando están todavía dentro de mi cabeza).
Lo mismo me pasa con las recetas de cocina, con las felaciones o con las miniaturas de mi pedicura. La cosa es practicar, si pretendo llegar a ser habilidosa, no me queda otra que darle al teclado, al rodillo y al pincel.
Y hacerlo con gusto.
Si te gustó esta entrada anímate a escribir un comentario o suscribirte al feed y obtener los artículos futuros en tu lector de feeds.
Comentarios
Con tal que a pedicura esteña sequiña, mesmamente Tiberio!.
A túa científica ven de estragarlle as teorías de Evo Morales; no senso de que empezas comendo “pollo” e acabas comendo pollas. A ciencia, ben empregada, sempre pode ser útil.
Magnífica imaxe, que deixa ben as claras que se eres tan meticulosa nas felacións como nas miniaturas pintadas, tanto unha cousa coma a outra resultan unha artistada.
Bicos con gusto
Qué cachonda, susanita con las verduritas!
[O que me encanta é o ben que pintas as unllas dos pés! con miniatura e todo!, co que me custa pintalas a mín, que sempre se me corre por fora das unllas pequeniñas!
acabo de ler unha entrada nun blog dun director de instituto, e lembreime de tí, de feito díxenlle ó autor dela que a ía enlazar aquí, que de seguro que a tí che ía resultar interesante.
eu penso que nalgunha historia das túas, sexa maís ou menos irreverente, sitio haslle atopar, polo menos á referencia da imaxe o post é éste
a ver se fun capaz de que me saíra o enlace.
alá vai, voulle dar a enviar
acabo de decatarme das diferenzas que hai entre os lectores masculinos mais eu nas suxerencias da imaxe do teu post de hoxe jajaja
No tan terrible, Wendy. Y no tan de artista, más bien de mujer con tendencia a la autoflagelación (psicológica).
Moi boa a historia á que me envías Zeltia, xa a coñecía, e francamente, iso parece o que parece por moito cristo bendito que o ostente.
Y los slurps de Tiberio y de Chousa los recibo con sumo gusto, uno en cada pié, ay qué rico. (estando la pedicura sequita, off course)
Que lindo piececito y con que buen gusto y penciencia decorado. Sinceramente merece más que dos “slurps” masculinos. Decidme si sós vos la dueña de esa maravilla?
Encantada me quedo con tu blog. Un besín
Y yo encantada de que saludaras, venarosa.
Sí, sí, ese de la foto es mi pie, el mismito que visto y calzo cada mañana, el mismito que desnudo cada noche.
RSS





Susana diu:
Y hacerlo con gusto.
Con gusto… ¿un slurp?