Xeado quente
Cando era nena, lambía no xeado con paixón…pero tamén con desacougo porque aquilo minguaba con cada lambida. Agora atopei un doce quentiño que canto mais lambes, mais medra e medra…

Si te gustó esta entrada anímate a escribir un comentario o suscribirte al feed y obtener los artículos futuros en tu lector de feeds.
Comentarios
Prezado Andrés:
Non teño tanta confianza con vostede como para contarlle que é o que fago eu co sirope: dame vergoña.
O pracer é meu, que me lea e me escriba ponme moi contentiña.
bueno, o xeado quente termina menguando tamén; ¡malo se non fora así!
acerca do sirope, depende de quén sexa o xeado, do momento, e da fame que se teña
….não posso deixar de comentar este pequeno bocado de lingua galega…bela…
em certas coisas, ainda mais que o português….
beijoshttp://www.susanamoo.com/wp-includes/images/smilies/icon_wink.gif
¡Pues ya sabes lo que tienes esperándote!, jajaja
jajaja
¡un trocito de carne, un trocito de carne, de carneeee!!
jajaja
jajaaj
jajaja
Besos de mi carneeeee
[...] presentei contiños pequerrechiños a esgalla: “Lambe!” e “ A papuxa na caluga, “Xeado quente” , “Bifálico”, entre outros. Gañei o segundo premio, supoño que o premio á [...]
RSS




E unha pregunta, ou dúas: góstalle a vostede o sirope que tras tanta lambetada logo lanza este xeado quente? Ou é das catadoras de xeados quentes que o desbota e fan como se lles dera noxo?
Estou encantado de que retome de cando en vez a fermosa lingua galega. É un pracer lela, aínda que só sexan tres liñas. Ben quentiñas, iso si.