Lambe!
Abre as miñas pernas e contempla, emociónate.
Ule, sopra e bica.
Masaxea o que esconden os beizos pechados. Amodo, amodiño.
Os pétalos separaranse soíños: entón lambe. Saca a lingua e pásaa por toda a cuncha (evita o capuchón erguido, abórdao dende os arredores).
Cando a froita estea ben madura, introduce dous dedos. Debes atopar esa zona rugosa que destaca na gruta contra o ventre. Aí as caricias suben en potencia, pero a túa lingua continúa o seu traballo delicado.
Sigue, sigue… e beberás o mel que a miña copa verte pola túa gorxa.
Thomas Rowlandson, 1770
Si te gustó esta entrada anímate a escribir un comentario o suscribirte al feed y obtener los artículos futuros en tu lector de feeds.
RSS
Noraboa. Non tiña nin idea de que foras ti unha das galardonadas. Os premios literarios serven sobre todo para animarse, para continuar, para ver que aínda alguén te le, te valora, te segue. En xeral no mundo escríbese máis sobre guerra que sobre amor, sobre polémicas e non sobre desexo, sobre odio e non compaixón. E en galego sucede o mesmo. Graciñas por esta illa de sentimentos.